okapi (Okapia johnstoni)

okapi (Okapia johnstoni)

 

Mieszkańcem lasów tropikalnych Afryki, który najdłużej uchodził uwadze podróżników, jest okapi (Okapia johnstoni), odkryte dopiero w roku 1901. Występuje ono wyłącznie w tropikalnych rejonach Afryki, na północ od równika. Znaleziono je w głębokich lasach górskich Konga. Gatunek ten, należący do tej samej rodziny co żyrafy, jest od nich znacznie mniejszy. Wysokość w kłębie wynosi u samca 1,5 m, a samica jest niższa. W porównaniu z innymi żyrafami, okapi ma krótszą szyję, głowę wąską, duże uszy będące wynikiem przystosowania się do życia w gęstwinach. Maleńkie, zagięte ku tyłowi rogi występują tylko u samca. Samiec ubarwiony jest brunatnoczerwono, samica i młode — na ogół czarno. Kończyny oraz zady są charakterystycznie pręgowane w poprzeczne biało-czarne pasy.

Ulubionym środowiskiem życia okapi są wilgotne, niedostępne lasy. Najczęściej trzyma się nad przepływającymi przez lasy rzekami. Aktywne w nocy, dzień spędza w legowiskach przykryte liśćmi, tam też chroni się przed nagonką i przez długi czas ukrywa się, przeczekując niebezpieczeństwo. Okapi jest zwierzęciem bardzo płochliwym i nie pozwala się do siebie zbliżyć. Żywi się korą, młodymi pędami i liśćmi drzew i krzewów. Szczególnie lubi rozmaite gatunki wilczomlecza i zjada nawet trujące gatunki. Żyje pojedynczo, tylko w okresie rui łączy się w pary. Po ciąży trwającej 14-15 miesięcy samica rodzi zawsze tylko jedno młode.

Na terenie swego występowania okapi jest objęte całkowitą ochroną. Jest żywym wykopaliskiem, które przetrwało od miocenu w niezmienionej postaci. Wyjątkowo trudno udaje się je utrzymać w ogrodach zoologicznych. W nienaturalnych bowiem warunkach bardzo szybko zostaje zaatakowane przez najrozmaitsze pasożyty i choroby, i ginie.